Wanneer voel je je thuis? Wanneer ben je thuis? Is het genoeg om een plek te hebben waar je kunt wonen? Heb je familie en vrienden in de buurt nodig om je thuis te voelen? Voor mij heeft thuis te maken met de plek waar ik mijn wortels kan verankeren.
Mijn wortels liggen in Tsjechië. Bij mijn geboorte heette dat nog Tsjecho-Slowakije, maar ik voelde mij toen al verbonden met het Tsjechische deel ervan. Waarschijnlijk zou ik daar nu niet meer kunnen wonen, maar toch voel ik me daar geworteld. De enkele keer dat ik terugkwam in mijn geboorteplaats voelde ik me thuiskomen.
Inmiddels spreek ik accentloos Nederlands, heb opleidingen in Nederland gevolgd en werk ik als craniosacraal therapeut in Nederland. De meeste typisch Nederlandse gewoontes heb ik omarmd en ik ben dol op stamppot. En toch heb ik mij een leven lang ontworteld gevoeld totdat ik hier op de Hondsrug in Drenthe dan eindelijk mijn plek vond en wortel schoot.
Alle lichten stonden bij ons op groen, daar lag het niet aan. Mijn ouders vonden in Nederland direct goede banen, wij voelden ons welkom in Nederland en waren razendsnel ingeburgerd. De Nederlandse nationaliteit ontvingen wij uitzonderlijk snel en toch voelde ik altijd een gat. Een gat tussen waar ik was en waar ik thuishoorde. Ik hoorde niet hier, maar ook niet daar en toen mijn vader stierf was het alsof er een laatste draadje werd afgesneden, alsof ik zweefde in niemandsland.
Ondertussen functioneerde ik prima. Tenminste, dat dacht ik totdat cranio mij leerde voelen wat er werkelijk gaande was: ik was ontworteld. ‘Je thuis voelen, je werkelijk wortelen in een samenleving, is een heel persoonlijke beweging. Die begint bij je voorouders en voert je daarna diep naar binnen.’ Dit las ik onlangs in Tijdgeest, de weekendbijlage van dagblad Trouw. Zo is het bij mij ook gegaan. Ik kon niet bij mijn wortels voordat ik me verzoende met mijn voorouders. Zij die in Tsjechië zijn gebleven en zij die mij meenamen naar Nederland. Zij hebben mij gebracht tot waar ik nu sta en ik pak de volledige verantwoordelijkheid voor mijn leven. Ik mocht rouwen om het verlies van de plek waar ik geboren ben en waar ik nu niet meer zou willen wonen. Ik mocht wortelen waar ik voelde dat mijn wortels het beste houvast zouden vinden.
Uiteindelijk schreef ik in mijn cranio afstudeerscriptie ´… Hij noemt mij liefdevol zijn heks en dat neem ik aan als geuzennaam omdat ik weet dat er veel wijze vrouwen in mijn familielijn achter mij staan. Zij leefden en heelden op hun manier en ik doe dat voortaan in hun traditie, maar op mijn eigen wijze. Ik zie nu hun kracht waarop ik kan bouwen, maar waarvan ik niet afhankelijk ben. ´
Nu ik zelf voldoende ben geworteld en kan bouwen op mijn verleden kan ik voelen wat dat voor mijn gehele systeem betekent. Als vanzelfsprekend mag ik nu cliënten ondersteunen die op zoek zijn naar een plek om thuis te komen in deze samenleving, in hun familie en vooral in zichzelf.
0 reacties