Lichtvoetig

Lichtvoetig
Sommige cliënten komen al te lichtvoetig binnen. Ze zweven bijna letterlijk boven de grond. Lichaam en geest lijken van elkaar gescheiden om de pijn die zich heeft vastgezet in hun lichaam niet te hoeven voelen. Bij extreme gebeurtenissen is deze tweedeling een noodzakelijke overlevingsstrategie, maar als deze strategie een manier van leven wordt, is ze eerder een last dan een zegen.

Ze heeft veel misbruik gekend in haar leven, al op jonge leeftijd, maar ook als volwassene. Dat heeft fysieke en emotionele littekens achtergelaten. Ze zweeft gemakkelijk uit haar lichaam om niet te hoeven voelen. Toch heeft ze sinds een paar jaar een stabiele en liefdevolle relatie waardoor ze voldoende steun ervaart om haar proces te kunnen aangaan en vrij te komen van de demonen uit haar verleden.

Ze heeft al meerdere cranio sessies gehad waarin ze steeds een laagje van haar weerstand en haar overtuigingen kon loslaten. Deze keer maakt ze een grote stap in haar herstel. We hebben een intense sessie waarbij haar bekkengebied alle aandacht krijgt. Het is de eerste keer dat ze daar ook volledig bij kan blijven zonder uit haar lichaam te vertrekken. De afgelopen week voelde ze zich steeds vervreemden van haar lichaam als er problemen op haar pad kwamen. Haar lichaam stond ergens op aarde en zij keek er naar vanaf een afstand, zo voelde het voor haar.

En nu, in deze cranio sessie, is en blijft ze volledig aanwezig in haar lichaam. Ik loop stap voor stap met haar mee. Schoksgewijs laat ze oude spanningen los, ze voelt een intense kou vrij komen en voelt ruimte en rust ontstaan in haar lichaam. Ineens voelt ze zich ook verbonden met haar hart en begint te stralen.

Na afloop is ze stil en verwonderd. Voor mij ziet ze eruit als een boeddha, stevig en in balans. Daar zit iemand waar je niet omheen kunt. Ze kan haar gevoel niet omschrijven, ze herkent het niet. Nooit eerder heeft ze bewust contact gemaakt met haar bekkengebied. Nooit eerder heeft ze zich veilig gevoeld terwijl de aandacht lag op haar bekkengebied. Ook herkent ze de nieuw hervonden balans en stevigheid niet.

Als ik naar mijn cliënt kijk voel ik blijdschap en dankbaarheid. Ineens dringt het tot mij door dat ik wijdbeens op mijn kruk zit met een rechte rug, mijn handen liggen op mijn bekken. Ik ‘woon’ in mijn bekken, dat voelt stevig en in balans. Ooit was dat voor mij ook niet vanzelfsprekend, ook ik was verre van geaard. Daarom herken ik dit ‘zweven’ zo goed bij anderen.

De komende dagen heeft ze vrij, ze hoeft niets en kan daardoor rustig ontdekken wat deze nieuwe ervaring voor haar betekent. Lichtvoetig danst ze mijn praktijkruimte uit. Lichtvoetig, maar wel aanwezig en geaard en volledig in contact met haar lichaam.