Je krijgt de cliënten die bij je passen. Ze komen niet voor niets op je pad, er is iets dat resoneert waardoor jij degene bent die ze op dat moment verder kan helpen. Eerlijk gezegd helpen mijn cliënten mij ook altijd weer verder met inzichten, ideeën of meer diepgang in de manier waarop ik werk.
Wanneer mijn nieuwe cliënt belt om een afspraak te maken klinkt haar stem helder en doortastend. Ze vat kort en zakelijk samen waarom ze wil komen voor cranio behandelingen. Ik vraag door op wat zaken die zij terloops noemt omdat ik tussen de regels door een aantal ‘rode vlaggen’ hoor. ‘Rode vlaggen’ kunnen redenen zijn om een cliënt niet zelf te behandelen, maar door te verwijzen.
Mijn gevoel en verstand zeggen dat deze cliënt prima bij mij op haar plaats zal zijn en dat cranio de geschikte behandelmethode voor haar is. We maken een afspraak, maar een klein stemmetje in mij weet al dat ze die gaat afzeggen. En jawel, mijn stemmetje heeft weer eens gelijk. De afspraak wordt tot twee keer toe afgezegd.
Een paar maanden later is ze er dan toch. Ze is succesvol, heeft een goede baan, een mooi gezin en haar kleding heeft een chique nonchalance die iemand alleen voor elkaar krijgt met een dure stylist of een aangeboren gevoel voor stijl. Ze geeft me een hand, gaat zitten en ik zie haar bevriezen. Het is duidelijk dat er veel verscholen zit achter deze perfecte buitenkant. Het kleine meisje in haar heeft niet de erkenning gekregen die ze nodig had om veilig op te groeien. Hierdoor voelt ze zich altijd onveilig en is ze extreem kritisch op zichzelf. Stap voor stap leg ik uit wat er tijdens de sessie gebeurt en zorg ervoor dat ze de controle kan houden als dat nodig is.
‘Hoeveel sessies heb ik nodig?’ vraagt ze aan me. ‘Daar kan ik geen zinnige uitspraak over doen’ zeg ik. ‘Gezien jouw voorgeschiedenis zijn we in ieder geval niet met drie sessies klaar’. Dat snapt ze gelukkig. Ze heeft een jarenlange en intensieve geschiedenis van therapieën achter de rug en wordt nog altijd begeleid door een psychiater. Ik vind het belangrijk dat andere behandelaars weten dat ze ook cranio sessies volgt en vraag toestemming om contact op te nemen met de psychiater.
Gedurende de volgende sessies groeit langzaam maar zeker haar vertrouwen in mij. Cranio helpt mijn cliënt om weer in contact te komen met zichzelf en met haar behoeftes. Via cranio kan ze afrekenen met de kritiek van vroeger en contact maken met het kleine meisje dat in haar woont. Alleen zijzelf kan dat kleine meisje de veiligheid bieden die ze nodig heeft.
Bij de derde sessie gebeurt er iets dat nog nooit eerder op deze manier mogelijk was voor haar. Ze durft zich uit te spreken zonder zich ellendig te voelen. Mijn handen voelen de blokkades in haar lichaam verschuiven. De sessie gaat diep, maar ze kan het aan en blijft bij haar gevoel. Bij het afscheid zegt ze dat dit heel veel voor haar betekent. Dat raakt me diep.
Later spreek ik met haar psychiater. Deze geeft aan dat er duidelijk ‘iets’ gebeurt tijdens de cranio sessies. Ook bij de psychiater mocht er iets gebeuren waar ze zich eerder niet veilig genoeg voor heeft kunnen voelen. En weer word ik geraakt. Mijn cliënt heeft nog een weg te gaan, maar de eerste belangrijke stappen zijn gezet.
Veiligheid. Cliënten die veiligheid missen komen op mijn pad en dat is niet voor niets. Onveiligheid is een bekende van mij. Ook ik heb lang een scherm moeten opwerpen omdat ik me niet veilig voelde. Ik weet hoe dat voelt en dat het me niet meer dient. Inmiddels weet ik hoeveel rust en stabiliteit het gevoel van veiligheid mij geeft. Dat scherm heb ik nog maar zelden nodig. Het is nu mijn beurt om anderen te helpen om veiligheid in zichzelf te vinden en daar ben ik dankbaar voor.
0 reacties