De stilte in jezelf

Een nieuwe cliënt ontmoeten is altijd leuk en verassend. Welk verhaal neemt iemand mee en met welke verwachtingen komt hij of zij?
Deze cliënt is een spraakwaterval. Hij komt binnen, gaat midden op het ronde kleed staan en steekt van wal. Voor mijn gevoel ergens midden in een verhaal want ik zie nog even geen kop en staart in zijn betoog. Ik bied hem een stoel aan in de hoop dat er dan meer rust komt. ‘Wil je thee?’ vraag ik in de verwachting dat drinken en praten tegelijk onmogelijk is. Helaas, de thee wordt koud en de woorden blijven over elkaar heen buitelen.

Na een tijdje voel ik onrust in mijn lijf en pak ik de regie terug. Ik heb informatie nodig voordat ik de behandeling kan starten. Tot zover is het mij nog niet eens duidelijk wat de cliënt van de behandeling verwacht. Ik stel korte gesloten vragen. Vragen die in principe eenvoudig te beantwoorden zijn zoals ‘wat is je telefoonnummer’ en ‘hoeveel kinderen heb je’. Zelfs nu slaagt deze cliënt erin om geen duidelijke antwoorden te geven, maar wel uit te wijden over zaken die op dit moment (voor mij) niet belangrijk zijn.

Wat mij wel duidelijk wordt is dat de cliënt gemakkelijk over anderen praat en moeilijk over zichzelf. Ook wordt duidelijk dat de verhalen veel over zijn prestaties gaan en over vriendschappen met hooggeplaatste personen. Status en prestaties zijn dus belangrijk. Goed, dat geeft in ieder geval een idee over de richting waarin de behandeling zal gaan.

Gezien de tijd die ons nog rest in deze sessie nodig ik de cliënt uit om plaats te nemen op mijn behandeltafel. Voordat ik iemand aanraak vraag ik daar altijd toestemming voor. In het ideale geval voelt een cliënt eerst voordat hij antwoord geeft. Deze cliënt zegt meteen dat het oké is, dat alles oké is. Dat klinkt heel aardig, maar het is niet het antwoord waarop ik hoop. Wat het lichaam betreft is namelijk niet elke aanraking zomaar oké. Cranio gaat over contact met het lichaam, dus eerst voelen en luisteren naar het lichaam, dan pas reageren. Toch begin ik met de eerste aanraking om de cliënt te helpen om in zijn lichaam en uit zijn hoofd te komen.

Even gaat door me heen dat ik deze cliënt misschien niet kan helpen. Deze gedachte laat ik vervolgens los en ik vertrouw op cranio. De ervaring leert dat cranio altijd brengt wat op dat moment nodig is. Dat blijkt ook deze keer weer.

Wanneer de cliënt na afloop weer rechtop zit heerst er stilte en rust. Als hij uiteindelijk spreekt komen de woorden langzaam en hij beperkt zich tot de essentie. ‘Dit is waar ik al die tijd naar op zoek was en nu heb ik ervaren dat het er altijd al is geweest: de stilte in mijzelf”.